Interview: Gilly MacMillan

• 16 februari 2026
• Interview
• Marinus van de Velde

Interview: Gilly MacMillan

Van auteur Gilly MacMillan verscheen onlangs het boek Het verborgen verbond. Het boek wordt vergeleken met het werk van Dan Brown. Hoog tijd om haar aan de tand te voelen!

(Auteursfoto: (C) Celine Nieszawer, Leextra)

Voor lezers die je voor het eerst ontmoeten: wie is Gilly MacMillan, en hoe zou je je boeken in drie woorden omschrijven?

Ik ben de auteur van negen psychologische thrillers. Ik ben pas op middelbare leeftijd begonnen met schrijven, dus in de eerste plaats zie ik mezelf als een gepassioneerde lezer die boeken schrijft die ze zelf graag zou lezen. Mijn drie woorden zijn: personage, setting, gevaar.

Herinner je je het moment waarop je voor het eerst dacht: “Ja, dit is een verhaal dat ik móét schrijven”? Wat vormde de aanleiding voor The Burning Library (Het verborgen verbond)?

Na de pandemie veranderde mijn leessmaak een beetje; die werd wat meer escapistisch, en dat zette me aan het denken om een ander soort thriller te schrijven dan ik daarvoor had gedaan. Ik speelde met een paar vroege ideeën en dacht aan romans waar ik als jongere van hield, zoals The Da Vinci Code, toen mijn zoon me vertelde over het Voynich-manuscript, dat wordt beschouwd als het meest mysterieuze oude manuscript ter wereld. Dat intrigeerde me. Toen ik er onderzoek naar deed, voelde ik direct opwinding. Het was het perfecte echte mysterie om een meeslepende thriller op te baseren.

Je roman vermengt moord, geheime genootschappen en middeleeuwse manuscripten — was je altijd al aangetrokken tot mysteries, zelfs als kind?

Ja! Ik ben er dol op. Ik heb altijd een brede leesinteresse gehad, las alle genres, maar er is niets zo meeslepend als een boek met een goed mysterie als kern van het verhaal. Emil and the Detectives was een favoriet toen ik jong was.

Als je één dag in het boek zou kunnen stappen, waar zou je dan als eerste heen gaan: de stormachtige Hebriden, het academisch instituut of de verborgen archieven?

De prachtige Hebriden zijn ongelooflijk om te bezoeken, en ik weet zeker dat er goede koffie en interessante gesprekken zijn in het academisch instituut, maar ik zou toch de verborgen archieven kiezen. Misschien ontdek ik wel iets!

De setting op de Hebriden is sfeervol: koud, wild, geïsoleerd. Ben je er geweest?

Tijdens een zomer heb ik een week doorgebracht in een klein huis op een Binnen-Hebridisch eiland, genaamd Eilean Shona, waarop Diana’s cottage in Het verborgen verbond -en het uitzicht ervan- is gebaseerd. Het is een magische plek. Adembenemend mooi, ongelooflijke fauna, en, zoals je zegt, erg wild, koud en afgelegen.

Het verborgen verbond draait om een klein maar krachtig object: een gescheurd stuk borduurwerk. Heb je zelf een persoonlijk voorwerp dat je nooit zou willen verliezen?

De vulpen van mijn overleden vader. Hij is niet waardevol, maar voor mij heel dierbaar omdat hij hem vertegenwoordigt en zijn zachte toewijding aan een leven vol nieuwsgierigheid en onderzoek. Ik kan hem achter zijn bureau in zijn werkkamer voor me zien, terwijl hij hem gebruikt, en dat beeld inspireert me om het beste uit mezelf te halen, terwijl ik ook probeer de humor in het leven te blijven zien.

Twee rivaliserende vrouwenorganisaties spelen een grote rol in het boek. Wat trok je aan in het verkennen van vrouwelijke macht?

Ik wilde de verschillen onderzoeken tussen de openlijke en de verborgen zoektocht naar macht in de strijd voor gelijkheid. Een van de organisaties in het boek gelooft in het openlijk vechten voor gelijke rechten. De andere geeft er de voorkeur aan achter de schermen aan de touwtjes te trekken, via huwelijken of connecties met machtige mannen. Beide moeten slim, meedogenloos en vindingrijk zijn, zoals vrouwen altijd hebben moeten zijn om te overleven in een mannenwereld.

Hoe ziet je schrijversleven eruit? Ben je een planner of een last-minute paniekschrijver?

Ik ben niet goed in plannen. Ik heb twee goede ideeën en een sterk hoofdpersonage nodig om te beginnen. Die ideeën kunnen een plotwending zijn, een setting, een misdaad of iets anders. Daarmee begin ik te schrijven en verzin ik het verhaal gaandeweg. Vaak komen mijn beste ideeën juist tijdens dit schrijfproces naar boven. Toch kunnen mijn eerste versies chaotisch zijn, en moet ik erop vertrouwen dat ik het boek tijdens het redigeren vind.

Welk personage was het leukst (of het moeilijkst) om te schrijven: Dr. Anya Brown of rechercheur Clio Spicer, en waarom?

Dr. Anya Brown bezorgde me meer problemen dan ik had gedacht. Ze verscheen snel in mijn hoofd, maar het was een uitdaging om haar goed uit te werken. Clio kwam later, maar was een droom om te schrijven. Het leukst om op papier te zetten waren de leden van het geheime genootschap en hun duistere daden.

Na het afronden van dit boek, wat hoop je dat lezers vooral zullen voelen: spanning, schok, inspiratie… of misschien een beetje wantrouwen tegenover iedereen?

Ik hoop dat ze het een leuk, spannend boek vonden (en natuurlijk mogen ze ook een klein beetje wantrouwig zijn…).