De stalker
De stalker
-
Serie
-
Auteur(s)
-
Uitgeverij(en)
-
Jaar van uitgave
-
Thrillzone score
-
Deel deze recensie
“…De dood was een lafaard met een grote steen en had hem zonder een woord van het leven beroofd…”
Zomaar een zin aan het begin van het boek De stalker. Maar wel een zin die je meteen op scherp zet en die de verwachting aanzet in de hoop wederom een pareltje met Connie Woolwine in de hoofdrol te mogen lezen.
Helen Fields heeft met recht weer geleverd. Wat een fantastisch boek. Maar we lopen op de zaken vooruit, eerst de onderbouwing in deze recensie.
In Edinburgh vinden binnen korte tijd brute sterfgevallen plaats. Er lijkt niets te zijn wat deze moorden aan elkaar verbindt, of is dat misschien de verbindende factor? Het team zware misdrijven onder leiding van brigadier Lively en de haastig ingevlogen Connie Woolwine, een veelgeprezen profiler, vermoeden toch dat er een seriemoordenaar actief is. Nu nog bewijzen en de moordenaar traceren en inrekenen.
Alsof deze verhaallijn nog niet genoeg is voor een spannend boek, komt daar ook traumachirurg Beth Waterfall om de hoek kijken. Zij heeft te dealen met de dood van haar dochter. Deze dochter, Molly, viel ten prooi aan een anonieme stalker die het nu op haar moeder voorzien lijkt te hebben.
Alleen een ware kunstenaar krijgt het voor elkaar om deze beide verhaallijnen te verzinnen én in elkaar te laten overgaan op een manier die je in geen velden of wegen aan ziet komen. Naast de nodige spannende momenten krijgt Helen Fields het in De stalker voor elkaar om er ook nog romantiek in te verpakken. Dit doet ze enorm geloofwaardig.
Ieder personage wordt op een zodanige manier vorm gegeven dat je er in meer of mindere mate sympathie voor op kunt brengen. Dit geldt overigens niet voor elkaar karakter want sommige blijven gewoon heel ‘naar’, maar worden wel bijzonder goed neergezet.
De stalker is een pageturner van jewelste en dat komt mede door het taalgebruik. Field schrijft prozaïsch, maar tegelijkertijd superspannend. Het is lastig te omschrijven wat het boek met je doet, maar De stalker pakt je beet en laat pas los na de laatste pagina. Heel slecht voor je nachtrust maar je wordt er zeker voor beloond.
Naarmate er meer verhalen met Connie Woolwine verschijnen kom je ook steeds meer van haar te weten. Hierdoor wordt haar excentrieke gedrag en vreemde gedragingen steeds meer deel van haar, in plaats van dat ze als een weirdo neergezet wordt. Ook komt haar leeftijd nadrukkelijker tot uiting, iets wat in eerdere boeken nog niet het geval was.
Zolang de boeken van Helen Fields dit hoge niveau blijven halen, kan een nieuw deel niet snel genoeg verschijnen. Wat een topauteur is dit.
Toen ik het boek In Cold Blood van Truman Capote gelezen had was ik verkocht. Ik wilde meer boeken in dit genre gaan lezen. En dat is gelukt kan ik melden! Ik lees, als het even kan, iedere dag. Eerst alleen voor mezelf maar sinds 2020 ook als jurylid voor de Bronzen en Zilveren Vleermuizen van het Nederlands Thrillerfestival. Nu mag ik ook recenseren voor Thrillzone! Het verandert niets aan het plezier van lezen, wel krijgt het een extra laag, en dat is mooi.
Schrijf jouw recensie!