Wat eens ongeschonden was is deel 2 in de serie De Scalda Moorden van Jos Govaarts en Mark de Groot. Met hun achtergrond als bedrijfsarts en coach (Govaarts) en Zeeuwse local (De Groot) vullen ze elkaar als schrijversduo goed aan door psychologische drijfveren te combineren met een uitgebreide beschrijving van locaties in Zeeland. Net als in deel 1, Soms komt niet thuis wat vertrokken is, speelt de regio een grote rol in het boek, met name de Westerschelde.
Op een mooie zomerdag spoelt er een lijk aan op het Badstrand in Vlissingen. Tijd voor inspecteur Hugo Noot en zijn collega Ankie Verhage om diep in de zaak te duiken, waar ze van alles aantreffen wat het liefst verborgen had willen blijven. Ze krijgen te maken met een bedrijf dat verdacht wordt van illegale PFAS-lozingen in de Westerschelde en een milieubeweging à la Greenpeace die er heel veel voor over heeft om dit te stoppen. Maar net zoals in deel 1 spelen ook hier persoonlijke zaken uit het verleden een rol. Er moeten dingen rechtgezet worden en dat betekent dat sommige mensen moeten boeten voor hun daden.
Met het thema PFAS-lozingen spelen Govaarts en De Groot mooi in een op een actueel thema waar ze zich onder andere in Zeeland veel zorgen over maken. De auteurs weten dit op een mooie manier in het verhaal te verweven zonder prekerig over te komen. Het is een goede manier om het bewustzijn over deze vorm van milieuvervuiling te vergroten zonder dat het storend is. Het wordt benoemd, het speelt een rol in het verhaal, maar de moordzaak is nog steeds het belangrijkste element. Een prima balans dus.
Net zoals in het vorige deel weten Govaarts en De Groot in Wat eens ongeschonden was persoonlijke motieven op slinkse wijze in te passen in het verhaal. In eerste instantie lijken die namelijk helemaal geen rol te spelen. Het is de milieubeweging tegenover het vervuilende bedrijf, waarbij de milieubeweging wel heel ver gaat om het vervuilen te stoppen. Maar gaandeweg blijkt toch dat er veel meer speelt. “Niets is wat het lijkt” zou het motto van dit boek kunnen zijn. Dit geeft het verhaal een verdiepende laag die het boek extra leuk en interessant maakt om te lezen.
Ook komen we weer wat meer te weten over Hugo, Ankie, hun onderlinge relatie die in het vorige deel een flinke deuk heeft opgelopen, en hun relatie met andere personages. De nieuwe vriendin van Hugo blijft mysterieus in Wat eens ongeschonden was, en een verhaallijn rondom haar in een nieuw deel van de serie zou erg interessant zijn. Het zou zomaar kunnen dat zij wat te verbergen heeft. Verder wordt het Vlissingse politiekorps getroffen door een tragedie. Het blijkt dat zelfs hechte collega’s niet alles van elkaar weten, en dat loopt voor een van hen fataal af. Het is interessant om te lezen hoe de rest daarmee omgaat.
Al met al is Wat eens ongeschonden was weer een topper. Een goed, verrassend plot dat zich in het mooie Zeeland afspeelt, met aandacht voor een maatschappelijk probleem. De ontwikkeling van de personages is weer een stukje verder is gegaan, met een interessante psychologische laag erin die het boek nog meer body en verdieping geeft. Hopelijk zijn de auteurs al bezig met het derde deel, want dat is zeker iets om naar uit te kijken.
Ik ben Silvie van der Zee, sinds kort veertiger (1985) en al fanatiek lezer sinds ik heb leren lezen. Mijn ultieme droom vroeger was kinderboekenschrijfster worden. Dat is niet gelukt, maar ik schrijf wel veel voor mijn werk en uiteraard verslind ik nog steeds veel boeken. Van zelfhulp tot chicklits en historische romans, maar toch het liefst wel thrillers. Karin Slaughter ontmoeten was een droom die uitkwam. Naast lezen houd ik van Zumba, pizza en reizen. Dat laatste gaat gelukkig goed samen met lezen 🙂.
All author reviews
Write your review!