Column: Darline Degheldere

• 03 april 2025
• Column
• Marinus van de Velde

Column: Darline Degheldere

Toen mij werd gevraagd een column te schrijven over het schrijfproces van De Biograaf moest ik even nadenken. Een column schrijven, dat had ik nog niet gedaan en het stond niet bepaald op mijn bucketlist, maar ik zag er meteen een uitdaging in.

Het schrijfproces van De Biograaf is een lang proces geweest. Meer dan drie jaren verliepen er tussen het intikken van de eerste zin en het voor de eerste keer vasthouden van het afgewerkte boek.

Het idee voor De Biograaf ontstond na het volgen van een documentaire over een seriemoordenaar. De man werd ontmaskerd naar aanleiding van een verstopte afvoerleiding! De opgetrommelde loodgieter vond in de afvoerbuizen de oorzaak van de verstopping: een vleesachtige substantie én menselijke botjes… Hij verwittigde meteen de politie. Als dat geen mooi begin voor een thriller was! Maar nee, wat me meer aansprak was dat de moordenaar, onderweg naar het politiebureau, vertelde dat hij meer mensen had vermoord. En plots ging er een lichtje branden: Stel dat een seriemoordenaar als bij toeval ontmaskerd wordt en tot een zekere mate bereid is over te gaan tot bekentenissen, maar niet zonder slag of stoot?

Meteen kocht ik een aantal boeken over seriemoordenaars en las artikels over psychopaten en narcisten. De creatie van ‘mijn seriemoordenaar’ kon beginnen. Ik zou hem Alex noemen en het boek zou ‘Lex” heten. De medewerking van Alex zou niet zonder slag of stoot zijn. Ik besloot het IQ van Alex op te trekken zodat er een psychologisch spel kon ontwikkeld worden. Een kat en muisspel tussen hem en… de persoon die hem zou interviewen. Maar wie was die interviewer? Het zouden geen speurders zijn, want die komen al in veel boeken voor, het moest iemand bijzonder worden. Sterker nog: Alex zou zelf aanduiden wie zijn levenswandel mocht optekenen. En waarom dan net die persoon? Wel, dat kan ik hier jammer genoeg niet vertellen zonder te spoilen.

Het tweede idee bestond erin dat het zou gaan om een kleine setting met grote, sterke personages. Verder zou de lezer mondjesmaat te weten komen wat er achter het ongewoon verzoek van Alex schuilt en zouden tips en terugblikken zowel de lezer als de biograaf doen leiden naar de ontknoping. Nog een ander doel bestond erin dat de lezer het boek niet zou kunnen wegleggen en het in één ruk zou willen uitlezen. Spanning dus.

Bloed, zweet en tranen heeft de opzet me niet gekost, maar al zoekend vond ik de draad van het verhaal en borrelden — vooral ’s nachts — goede opzetten naar boven. 

Uitgeverij Hamley Books zag meteen de unieke invalshoek van het verhaal. De titel werd aangepast naar De Biograaf en het manuscript werd nagelezen. De reacties waren super! En toen stelde de uitgeverij een cover voor. Ik was er meteen voor gewonnen! Hij gaf exact weer wat ik wilde bedoelen. Moet ik nog zeggen dat ik supertrots ben op ‘De Biograaf’?

Et voilà, ik heb plots ook mijn eerste column geschreven! Een beetje aarzelend, maar het is me toch gelukt en wie weet, misschien kan ik volgende keer een column schrijven over… het schrijfproces van mijn eerste column 😊.