Interview: Sander Aarts

• 10 mei 2025
• Interview
• Marinus van de Velde

Interview: Sander Aarts

Ondanks dat Sander Aarts al langer bekend is als auteur van o.a. Niet te breken, schreef hij niet eerder een thriller. Nu is het zover: Operatie Hydra ligt in de winkels. Hoog tijd voor wat vragen richting deze schrijver!

Je bent bekend van boeken over leiderschap en persoonlijke ontwikkeling — wat bracht je ertoe om nu een thriller te schrijven?

Ik hou ervan om mezelf uit te dagen en ik geniet van het creatieve proces. Vier jaar geleden kwam ik in contact met een groep oud-collega’s van Defensie. Allemaal gasten met een soortgelijke achtergrond maar inmiddels wel overgestapt van Defensie naar andere overheidsdiensten. Afgeschermde afdelingen van de inlichtingendiensten en politie. Het waren kerels die de randen opzochten van de regels en regelmatig daaroverheen gingen. Drank, drugs en seks. Ondanks dat ze werkten voor de veiligheid van Nederland, waren ze ook allemaal beschadigd door hun verleden. Na de ontmoeting voelde ik aan alles dat er een mooi en krachtig verhaal in zat waar ik onder de noemer van fictie ook andere belangrijke thema’s onder de aandacht kon brengen.

In Operatie Hydra spelen thema’s als trauma en PTSS een belangrijke rol. Hoeveel van je eigen ervaringen als ex-commando heb je hierin verwerkt?

Heel veel. Ik heb zelf bij een psycholoog de testen gemaakt maar nooit een officiële diagnose PTSS gehad. Inmiddels ben ik er wel achter dat niemand onbeschadigd uit de strijd komt. Ik ben beschadigd tijdens en voor mijn tijd bij Defensie. Het schrijven over deze thema’s helpt me bij de verwerking en het voelt goed om meer ruchtbaarheid en kennis te delen over trauma en PTSS.

Was het schrijven van fictie, met spanning en verbeelding, een andere mentale oefening dan je eerdere boeken? Hoe benaderde je dat creatief?

Het was wel echt een andere mentale oefening met meer creatieve vrijheid. Ik had nu ook de vrijheid om onder de noemer van fictie bepaalde personen en gebeurtenissen uit mijn carrière te benoemen. Er was ook meer samenwerking met de redacteur omdat een fictieboek echt een andere (schrijf)vaardigheid vraagt dan het schrijven van non-fictie. De personages, verschillende verhaallijnen, plottwisten, scenes en psychologische diepgang. Een mooie mix van realiteit, fictie, kennis en persoonlijke ervaringen.

Heeft het schrijven van deze thriller ook iets helends of confronterends opgeleverd in relatie tot je eigen verleden?

Ja absoluut. Het voelt heel goed om hier meer over te delen. Om op een andere manier dan hele heftige persoonlijke ervaringen te delen toch de lezer mee te nemen in een spannend verhaal dat gewoon heerlijk leest. Waarin de lezer even kan verdwijnen in het verhaal van Tom. Het nodigt mij ook uit om nog meer te leren over dit thema en mijn eigen proces hierin te verwerken.

Hoe zorgde je ervoor dat de militaire actie in het boek realistisch is, zonder je missiegeheimen te schenden of té autobiografisch te worden?

Het boek valt onder fictie. Dus ik kan gewoon ook waargebeurde events gebruiken waarbij de lezer niet weet wat fictie is en wat niet. Daarnaast geef ik uiteraard geen geheime procedures, tactieken of technieken bloot.

Denk je dat het thrillerpubliek ook iets leert over de echte impact van oorlog en PTSS, of wilde je vooral entertainen?

Ja absoluut. Maar wel op een subtiele manier. Het gaat niet om het leren over PTSS. Het gaat er vooral om dat het een spannend en fijn boek is dat lekker leest. Als de lezer daar iets uit leert over dat soort thema’s is dat een bonus.