Exitstrategie

• 13 februari 2026
• Actie
• Marinus van de Velde

Exitstrategie

• Serie

  Jack Reacher

• Auteur(s)

  Lee Child, Andrew Child

• Uitgeverij(en)

  Luitingh-Sijthoff

• Jaar van uitgave

  2025

• Thrillzone score

  2
• Deel deze recensie

“Details matter.” Jack Reacher – Killing Floor

Met Jachtveld zette Lee Child zijn protagonist Jack Reacher jaren geleden met een knal in de thrillerwereld. De rest is geschiedenis: dertig boeken verder, twee films en een zeer succesvolle tv-serie (aanrader!). Vanaf boek 25 schrijft broertje Andrew Child mee. Hij neemt de franchise over, maar de geluiden over deze penwisseling zijn divers. De nieuwste en dertigste telg in de Reacher-serie heet Exitstrategie.

In Exitstrategie drinkt Reacher zijn koffie in een bar. Wanneer hij naar buiten loopt, botst hij tegen een gestresste jongeman in een pak aan. Hij checkt zijn zakken. Zijn portemonnee heeft hij nog. Later die dag vindt hij een briefje in zijn jaszak met een cryptisch bericht. Wanneer hij de man opzoekt, is dat het begin van -heel veel- problemen.

Jack Reacher is een boekheld die nagenoeg iedereen wel kent. Met zijn 1,96 meter en 110 kilo aan spieren, is het een kracht om rekening mee te houden. Gedurende de reeks leren lezers hem steeds beter kennen: een wat gereserveerde, met droge humor gewapende ex-militair die een zwervend bestaan leidt. Overal waar hij met zijn schone t-shirt en tandenborstel uit de Greyhoundbus stapt, loopt hij regelrecht op problemen af. Het zijn ingrediënten die nooit gaan vervelen.

Toch weet Andrew Child hier nog niet zo goed mee uit de voeten te komen dan broer Lee. In Exitstrategie begint Child hoopvol met een intrigerende beginscene, maar de verhaallijn wordt al snel complex en onoverzichtelijk. Veel verschillende karakters, divers sublijnen; het geheel wordt er niet gemakkelijk leesbaarder van. Het lijkt erop dat de auteur veel ambitieuze ideeën had, maar die komen niet geheel uit de verf. Daardoor wordt het soms zelfs een verzoeking om door het boek te komen. Ingewikkelde, maar ook flinterdunne verhaallijnen wisselen elkaar af en de lezer zal zich soms afvragen: waar ben ík in beland?

Gelukkig is daar altijd Reacher nog. Zet hem goed in positie, en hij draagt het verhaal. Maar dan moet de held wel zo uit de verf komen als ooit bedacht: spitsvondige dialogen, een goed gevoel voor rechtvaardigheid, en intelligent. In Exitstrategie lukt dit ten dele. Hij is er, dat is gelukt. Maar de dialogen die hem zo kenmerken, zijn er sporadisch. Soms lijkt het er zelfs op alsof Reacher gewoon geen zin heeft om als held op te treden. Overigens moet ook gezegd worden, dat de man die hij ondersteunt in het verhaal zichzelf goed weet te redden.

Wat de Reacher-boeken ook kenmerkt, is een steengoede vijand. Eentje die angst inboezemt; is het niet door zijn/haar uiterlijk, dan toch wel door de gewiekstheid. In Exitstrategie is de vijand niets van dit alles. Eigenlijk is het een geflipte zakenman, waar je weinig ontzag voor kunt hebben. Wanneer je als lezer dan eindelijk bij de scene komt dat de twee elkaar ontmoeten, leidt dat tot enige teleurstelling. Als een kaars die zachtjes uitdooft.

In alles stelt Exitstrategie als Reacher-telg eigenlijk teleur. Reacher is niet authentiek, de verhaallijn complex en flinterdun, en het is moeilijk geschreven. Lichtpuntje: de start is wel sterk. Die heeft Andrew Child dus onder de knie. Nu de rest nog.