Blauwe lelie, Lily Blue

• 21 augustus 2025
• Klassieke FantasyYoung Adult
• Saskia Boree

Blauwe lelie, Lily Blue

• Serie

  Raven

• Auteur(s)

  Maggie Stiefvater

• Uitgeverij(en)

  Boekerij

• Jaar van uitgave

  2025

• Thrillzone score

  3
• Deel deze recensie

Maggie Stiefvater (1981) studeerde geschiedenis en werkte daarna als beeldend kunstenaar. Ze heeft zich volledig op het schrijven gestort. De Raven-serie is wellicht haar bekendste werk, waarvan Blauwe lelie, Lily Blue het derde boek in de serie is, en nu voor het eerst in het Nederlands is vertaald. Eerder verschenen De Ravenjongens en De Dromendieven in deze serie.

Voor het eerst in haar leven heeft Blue Sargent sinds haar moeder verdween, vrienden gevonden die ze kan vertrouwen. De ravenjongens hebben haar immers in hun groep opgenomen als een van hen. Hun problemen zijn die van haar en haar problemen zijn die van hen.

De keerzijde van dingen, en vooral vrienden vinden is dat je ze ook gemakkelijk kunt verliezen. Men kan je verraden. Moeders kunnen terugkomen. Visioenen kunnen misleiden of onduidelijk blijven. Kortom, als dochter van een dorpshelderziende kunnen zekerheden onzeker worden. Helemaal als je met doden kunt praten, en deze entiteiten kunt zien.

Zoals de eerdere boeken binnen de Raven-serie spelen er in Blauwe lely, Lily Blue opnieuw ley-lijnen een grote rol. Er wordt ook het thema spiegelmagie en het schouwen aangestipt. Het vinden van dingen, en ook het weer kwijtraken ervan wordt in perspectief gebracht. 

De lezer volgt vooral protagonist Blue Sargent, die eindelijk vrienden lijkt te maken, en tot de groep van de ravenjongens aangetrokken te zijn. Ze is bij tijden stoïcijns, heeft weinig zichtbare emoties, en heeft iets kalms over zich. Ze is de dochter van een dorpshelderziende, die in het vorige boek verdween, en dat geeft een fascinerende insteek. Alle karakters hebben iets sereens, en dit kan de ontwikkeling in de verhaallijn enigszins vertragen. Het duurt dan ook even eer de lezer weer goed en wel in de wereld van de ley-lijnen en het magische systeem van de ravenjongens zit, al zijn deze karakters bijzonder intrigerend. Het doel van de personages blijkt al snel om een andere ingang van de Ravengrot te vinden, en de huidig gevonden ley-lijnen nog eens nader te onderzoeken.

Omdat Blue de dochter van een dorpshelderziende is, spelen voorspellingen een cruciale rol in het geheel. Zij heeft de opmerkelijke gave om de doden te kunnen zien, zo nodig met ze te praten. Het taalgebruik is op enkele plaatsen opmerkelijk te noemen, al passen deze zeldzaam gebruikte woorden goed bij de intonatie en sfeer van het verhaal. Er komt ook een aardig mondje Latijns aan te pas, al dan niet met de nodige vertalingen. Hierdoor kan de lezer soms een beetje uit het verhaal worden getrokken, omdat deze Latijnse uitspraken stof tot nadenken geven.

Er zit veel mystiek in Blauwe lely, Lily Blue, waarbij de lezer niet altijd meteen een klik in zal kunnen vinden. Naarmate het verhaal vordert zullen bepaalde scenes duidelijker worden naarmate er meer woordelijk wordt verteld. Het laten zien van emoties blijft nog wel een dingetje, en deze emoties mogen dan wel herkenbaar zijn, deze emoties vallen voor het gevoel niet altijd in de juiste context. Het is ook maar net hoe de lezer deze gevoelens zal interpreteren.

Stiefvater brengt haar lezers naar een griezelige climax, waarbij er opening is naar een mogelijk vervolg. Een lugubere wending kan hierbij niet uitblijven, een wending waarbij de doden wellicht opnieuw tot leven zullen worden gewekt. Het is hoe dan ook een boeiend vervolg op De Ravenjongens en De Dromendieven, waarbij de opmerkelijke, enigszins magische insteek en vertelstijl na al die jaren sinds de laatste vertaling onveranderd is gebleven.