In Slaap zacht keert B.A. Paris terug naar het terrein waarin ze het meest in uitblinkt: het langzaam laten dichttrekken van een psychologische val waarin je als lezer voelt dat er iets grondig mis is, maar nooit precies weet waar het gevaar vandaan komt.
Dit keer volgen we Nell Masters, een vrouw die al veertien jaar probeert weg te lopen van wat ze ooit als Elle heeft meegemaakt: de ontvoering en moord op een jonge studente, het obsessief najagen van haar vermoedelijke dader en de gevolgen die haar leven voorgoed hebben gebroken. Nu ze onder een nieuwe naam in het heden leeft, lijkt haar zorgvuldig opgebouwde bestaan opnieuw scheuren te vertonen. Stiltes aan de telefoon, een mysterieus boeket zonder afzender en dat ongrijpbare gevoel dat er iemand net buiten haar zichtveld staat, suggereren dat haar verleden nooit echt weg is geweest.
De manier waarop Paris het verleden en het heden in elkaar laat, zorgt voor een onrustige cadans die bij het verhaal past; elke keer wanneer je als lezer denkt grip te krijgen, schuift er weer een stukje weg. Deze aanpak bouwt in Slaap zacht effectief spanning op, al heeft de structuur zo nu en dan ook nadelen: soms komt het verhaal traag op gang en variëren Nell's emotionele reacties van obsessief tot naïef, waardoor de spanning afzwakt. Tegelijkertijd zijn haar relaties en de mensen m har heen precies vaag genoeg om iedereen verdacht te maken: partner Alex met zijn geheime verleden, de ondoorgrondelijke vriend Marcus die toevallig tegenover haar kot wonen, en de dagboekfragmenten van een onbekende moordenaar die als ijskoude tussenlagen door de hoofdstukken snijden.
Wat Paris opnieuw uitstekend doet, is het creëren van een benauwende sfeer die je voortdurend in de greep houdt. De dreiging komt niet voort uit groots geweld, maar juist uit subtiele signalen: een toevallige ontmoeting, iemand die opvallend veel weet, of een stilte die ongemakkelijk lang aanhoudt. Die constante onderhuidse spanning stuwt het verhaal voort en zorgt ervoor dat je door wilt blijven lezen, zelfs wanneer het tempo even afneemt of een plotwending eerder voorspelbaar dan verrassend is. Maar juist daarin ligt het zwakke punt van Slaap zacht: voor doorgewinterde thrillerlezers zijn sommige twists eerder herkenbare wendingen dan schokkende onthullingen. Paris weet je vaak op het verkeerde spoor te zetten, al gebeurt dat niet altijd op een manier die werkelijk verrassend is.
Ondanks dat Slaap zacht qua twists niet altijd de messen zo scherp slijpt zoals je van Paris zou hopen, blijft ze moeiteloos de spanning in je kraag blazen. Dit is zo’n thriller die je misschien sneller doorziet dan je lief is, maar die je toch niet vroegtijdig kunt neerleggen. Het is precies dat spel van twijfel, paranoïde suggesties en subtiele dreiging dat ervoor zorgt dat je als lezer alert blijft, zelfs wanneer je denkt dat de dader als in het vizier te hebben.
Slaap zacht schudt je niet volledig door elkaar, maar houd je wel precies lang genoeg op het puntje van je stoel om met een tevreden, licht gejaagd gevoeld dicht te slaan. Een solide mindgame met genoeg venijn om je even wakker te houden.
Ik ben Lieselotte Danneels. Ik woon samen met mijn gezin in het West-Vlaamse Brugge. Als job ben ik winkelverantwoordelijke bij een Telecomoperator.
Sinds 2020 recenseer ik voor ThrillZone. Mij zul je nooit zonder boek vinden; waar ik ook naartoe ga, ik neem een boek mee. Mijn favoriete genres zijn thriller en feelgood. Ook al lukt het door de drukte niet altijd om veel meters te maken per dag, iedere avond voor het slapen gaan moet ik een hoofdstuk gelezen hebben. Anders heb ik geen goede nachtrust.
Ik lees heel veel auteurs en ontdek ook graag nieuwe auteurs. Natuurlijk heb ik ook favoriete auteurs. Voor het thrillergenre zijn dit Karin Slaughter en Anja Feliers. Voor het feelgood genre zijn dit Rachel Hore en Lucinda Riley.
Write your review!