Cirkel der dagen

• 05 februari 2026
• Thriller
• Mads Bruynesteyn

Cirkel der dagen

• Serie

  N.v.t.

• Auteur(s)

  Ken Follett

• Uitgeverij(en)

  Boekerij

• Jaar van uitgave

  2025

• Thrillzone score

  4
• Deel deze recensie

Hoewel iedereen Ken Follett zal linken aan het meesterwerk Pilaren van de aarde (en de aansluitende Kingsbridge-serie) schreef de inmiddels zesenzeventigjarige Walesman een flinke stapel met ijzersterke, historische verhalen. Zijn heldere verteltrant, gecombineerd met feitelijke diepgang, maakt Ken Follett volstrekt uniek. Die gedachte dringt zich ook al vroeg op bij het lezen van zijn nieuwste boek; de standalone Cirkel der dagen.

Het verhaal speelt zich af in het neolithische Brittannië, op en rond de uitgestrekte Grote Vlakte. Tijdens een verzengende zomer trekt Seft, een begaafde vuursteendelver, over het land. Hij wilt zijn zorgvuldig bewerkte stenen verkopen op de Midzomermarkt in Riverbend en aanwezig zijn bij de rituelen die het nieuwe jaar inluiden. Maar zijn tocht naar het nabijgelegen dorp heeft ook een andere reden; Seft probeert te ontsnappen aan het gewelddadige bestaan bij zijn strenge vader en handtastelijke broers, en hij hoopt Neen terug te vinden, het meisje dat hem ooit heeft laten zien wat genegenheid en liefde betekent. 

Neen groeit op in een warme, hechte familie, waar ze zorgen voor elkaar, ongeacht van welk geslacht je bent. Haar zus Joia vormt het spirituele middelpunt van hun gemeenschap. Als priesteres bezit zij een scherp inzicht en een visionair talent dat mensen weet te verbinden. Al van jongs af aan heeft Joia een droom: het bouwen van een monumentale stenen cirkel, bedoeld als heilige ontmoetingsplaats voor alle stammen van de Grote Vlakte. Wat ooit begon als een kinderlijke wens, groeit uit tot een ambitie die haar leven – en ook dat van Seft – richting geeft.

De droom van Joia en de sterke wil van Seft vormen het kloppende hart van Cirkel der dagen.

Zoals Follett dat kan, verweeft hij persoonlijke verlangens met maatschappelijke ontwikkelingen. En dat geheel in de tijdsgeest. De lezer ziet hoe een gezamenlijk bouwproject niet alleen hoop biedt, maar ook spanningen blootlegt. Terwijl een verwoestende droogte het land teistert, verslechteren de verhoudingen tussen herders, boeren en bosbewoners. Oude zekerheden vallen weg, wantrouwen groeit en een enkele daad van vijandig geweld is voldoende om het evenwicht te doen kantelen en een onderlinge strijd te ontketenen. Iets wat de verbindende Joia, Seft en Neen niet kunnen gebruiken in hun gezamenlijke doel.

Follett hanteert zijn vertrouwde, maar uitmuntende formule. Er is liefde en verlies, technische vooruitgang (houtbewerking en steenhouwen) en hij schept antagonisten die je met genoegen begint te haten. Het tirannieke personage Troon is daar een perfect voorbeeld van: kleinzielig, wreed en arrogant. Elke scène met hem schuurt voelbaar en is daardoor overtuigend.

Het zou misleidend zijn als je denkt dat dit boek puur en alleen over Stonehenge gaat. Net als bij Pilaren van de aarde draait het centrale bouwwerk vooral om de mensen en verhalen eromheen. Architectuur fungeert als katalysator voor menselijke drama’s: verraad, macht, verdriet, trouw en de eeuwige vraag hoe men de volgende winter weer overleeft. De grote politieke verschuivingen blijven op de achtergrond; het zijn de families, relaties en de dagelijkse situaties die de toon maken. Wat Cirkel der dagen bijzonder maakt, is hoe Follett dit alledaagse leven spanning en betekenis geeft. Zijn verbeelding van de samenlevingen, waarin seksuele vrijheid normaal is, voelt als een samensmelting van archeologische feiten en vermakelijke fictie. Het verrijkt het verhaal zonder het te belasten, en het maakt de onbekende wereld tastbaar en geloofwaardig.

Cirkel der dagen is een boek dat je moeiteloos meesleept en nog lang blijft nagonzen in je hoofd. Niet vanwege het spektakel, maar door de menselijkheid van de personages, de zorgvuldig opgebouwde verhaallijnen en de zekerheid waarmee Follett dat neerpent. Ken Follett is meesterlijk in uitgediepte eenvoud. Er is er maar één zoals Ken Follett, en dat is hijzelf.