De ravenkoning

• 22 februari 2026
• Young Adult
• Saskia Boree

De ravenkoning

• Serie

  Raven

• Auteur(s)

  Maggie Stiefvater

• Uitgeverij(en)

  Boekerij

• Jaar van uitgave

  2026

• Thrillzone score

  3
• Deel deze recensie

Maggie Stiefvater kennen we inmiddels van haar eerdere boeken over de Ravenjongens. De ravenkoning is alweer het vierde boek in de Ravenjongens-serie.

Blue gelooft niet in ware liefde en had nooit gedacht dat dit een probleem zou vormen, want volgens zeggen zou zij de dood van haar ware liefde veroorzaken. Sinds ze verstrikt is geraakt in de vreemde en betoverende wereld van de Ravenjongens, is ze hier toch anders tegenaan gaan kijken. Kunnen Blue, Gansey, Ronan, Adam en Noah het lichaam van koning Glendower vinden én een einde maken aan de vloek die rust op Blue? Eén ding is zeker: er is een flinke dosis magie mee gemoeid.

Maggie Stiefvater laat meer achtergrondinformatie over Gansey los in dit laatste boek over de Ravenjongens. De protagonisten zullen er alles aan doen om de vloek die op Blue rust, op te heffen. Daarnaast hebben ze een andere missie: het vinden van het lichaam van koning Glendower.

Zoals we van Stiefvaters stijl gewend zijn, schuilt er in De ravenkoning opnieuw een serene, langzaam opbouwende ondertoon in de manier van vertellen. De alom genoemde ley-lijnen blijven prominent aanwezig in deze magische verhaallijn, en worden gezien als “de beste telefoonlijn ter wereld”. Dromen, visioenen, en magie, zoals schouwen, zijn boeiende thema’s in de verhaallijn.

De auteur weet een sfeervol beeld van de omgeving te scheppen, een sfeer die de lezer moeiteloos zal opsnuiven. Naarmate het verhaal vordert, wordt de omgeving met de minuut griezeliger. Er worden entiteiten gemanifesteerd, die ronduit opmerkelijk zijn tijdens niet alleen de zoektocht naar koning Glendower, het is tevens een zoektocht waarin de karakters naargeestig op zoek zijn naar zichzelf. Hierbij komen nog weleens heftige emoties en gevoelens bij los.

De ravenkoning is een verhaal waarin de uitdrukking “race tegen de klok” letterlijk kan worden genomen, en waarin de horzel een opmerkelijke symboliek belichaamt. Insecten hebben sowieso een opvallende rol in de verhaallijn gekregen, waarvan de zogenoemde robotbijen van Henry’s familie ook tussendoor worden genoemd, en later ook een belangrijk deel van het verhaal vullen. Interessante informatie over dit karakter dus.

Het boek omschrijft veel herinneringen van de karakters, en deze scenes neigen naar een lichte infodump. Ze zijn er niet minder interessant door, al blijft de vraag of dit wel op deze manier nodig was. De gebeurtenissen in de verhaallijn zijn al vreemd genoeg van zichzelf, en zijn soms naast griezelig ook bij tijden aan de vage kant. Dit kan voelen alsof de auteur regelmatig van het werkelijke doel afdwaalt, de personages van hun missie afhoudt.

Stiefvater heeft een hele uitgesproken manier van storytelling, en hoewel de auteur een interessante manier van sfeervangen heeft, krijgt de lezer toch onverhoopt het gevoel een beetje verdwaald te zijn in de manier van hoe de schrijfster haar scenes uitbeeldt. Lezers kunnen niet altijd evengoed er de vinger op leggen waar de auteur exact op doelt, of waar ze naartoe werkt. Je zou wellicht kunnen stellen, dat er soms iets te veel van de duistere sfeer in naar voren doorschemert, en dat kan de lezer tevens uit de algehele verhaallijn trekken.

De serie is en blijft door bovenstaande ingrediënten ongebruikelijk. Het zal zeker niet voor iedereen zijn of haar ding zijn en is op sommige momenten zelfs onbegrijpelijk. Op sfeer blijft de serie dan wel scoren. Helaas voelt het wel als een serie voor het gevoel niet alles helemaal afwikkelt. Niet voor iedereen, maar voor de liefhebbers wel heel bijzonder.